Monday, 24 March 2014

De Tatanne – een blik achter de schermen (ofwel: puzzelen met patroondelen)

Ik schreef in m’n vorige post wel dat het maken van de Tatanne heel soepel ging, maar dat betekent niet dat er helemaal niets bijzonders te vertellen valt over ‘the making of’.

De grootste uitdaging was het uitmeten van de patroondelen op de stof. Ik had (na lang zoeken, de meeste stevige stoffen in de winkels waren erg blah van kleur) een prachtig linnen gevonden met grote bloemen erop en zonder verder erover na te denken de hoeveelheid van de stof laten afsnijden die ik van te voren uitgerekend had. (Of eigenlijk: tien cm minder dan ik had berekend, want ik had het verkeerd op m’n boodschappenlijstje geschreven, stom genoeg.) Thuisgekomen bedacht ik me dat die breedte berekend was voor een stof met effen of kleine print, waarbij ik de patroondelen willekeurig neer kon leggen. Nu had ik die mooie, grote bloemen die ik natuurlijk in het midden van de tas wilde positioneren. Bovendien heeft de tas een voorvak, waar de bloem dan ook deels op zou moeten komen. Dat bracht het aantal bloemen dat ik nodig had op vier, en dat was ook precies het aantal hele bloemen dat ik op mijn gekochte stof had staan. De andere patroondelen moest ik er dus zo omheen puzzelen dat het allemaal paste, wat uiteindelijk nét lukte.


Om de bloem op het voorvakje te laten doorlopen met de bloem op het voorpand heb ik een trucje uitgehaald. Ik legde de stof op onze glazen salontafel, waar ik een lamp onder had gezet, zodat de bloemenprint doorscheen op de achterkant van de stof en het patroonpapier. Ik bepaalde eerst waar ik de bloem wilde hebben op het grote voorpand en tekende de print vervolgens over op het patroondeel voor het voorvakje. Dat legde ik dan weer op de volgende bloem, zodat mijn tekening overeenkwam met de stof en markeerde vervolgens de rand van het patroondeel van het voorvakje op de stof. Zo wist ik zeker dat de bloem mooi zou doorlopen.



Ik weet zeker dat een glazen tafel niet bij een standaard naaiuitrusting hoort, maar ik zou niet weten hoe ik het zonder had moeten doen! Ik heb hier en hier gelezen over het door laten lopen van patronen, maar tekenen zij hun patroondelen dan op de goede kant van de stof? Of is bij hun de print zichtbaar op de achterkant van de stof? Als iemand het weet, of hier een andere truc voor heeft, hoor ik het graag.  

Een Tatanne voor mijn moeder

Hij was al een tijdje af, maar eindelijk kan ik hem bloggen. Op deze tas ben ik erg trots, het mooiste en vooral moeilijkste wat ik tot nu toe heb gemaakt. Het patroon komt van de blog van De zuster van en leek mij meteen perfect voor mijn moeder. Wel heb ik het patroon in z’n geheel wat vergroot, want ze wou een ruime tas, om al haar breiwerk mee te kunnen nemen. Zie hier het resultaat!  

Tatanne

Tatanne


Ritsvakje


Ik vind het een hele echte tas met alles erop en eraan: tassenvoetjes, ringen, een magneetsluiting en een ritszakje (gemaakt volgens deze handleiding, zodat de randjes van de rits mooi weggewerkt zijn in de voering en niet zichtbaar zijn in het binnenzakje).  Bij al deze onderdelen, die ik ook allemaal voor het eerst gebruikt heb, had ik last van wat angstzweet. Kon me zo goed voorstellen dat ik, als de hele tas al zo’n beetje af is, dan even alles verpruts met het vastmaken van de tassenvoetjes door de halve bodem open te tornen. Maar verrassend genoeg ging eigenlijk alles heel soepel. Natuurlijk met dank aan de duidelijke handleiding met foto-begeleiding, en al die andere fantastische blogs die elk klein stapje voor een leek als ik helemaal uitwerken!

Thursday, 20 March 2014

Origami market bag

Zoals ik in mijn vorige post schreef, heb ik besloten dat ik liever een boodschappentas dan een zakdoekhoesje cadeau geef. En dus maakte ik een stijlvolle boodschappentas voor een stijlvolle dame.


Het is de origami market bag (of triangular bag), die er chic uitziet (een tijdje geleden kon je er blijkbaar hele dure versies van kopen), maar toch heel makkelijk te maken is. Het enige dat je nodig hebt is een lap stof van 40-50 cm breed en 3x zo lang, die je, als je de tas ongevoerd maakt zoals ik, netjes omzoomd. Je vouwt de lap stof een paar keer (origami, hè) en stikt twee naden door en je bent al bijna klaar.

Ik maakte het mezelf nog makkelijker (ik had ook een beetje haast ermee) door de tas te maken van een leuke tafelloper, met de juiste breedte, zodat ik alleen maar één korte kant hoefde om te zomen. Dit deed ik pas nadat ik de tas op de juiste manier in elkaar had gevouwen, zodat ik zeker was dat ik hem niet te klein of te groot zou maken.

Saturday, 15 March 2014

Zakdoekhouder

Laatst had ik zin in een klein naaiprojectje, waarvan ik er snel meerdere kon maken om weg te geven als cadeautje. Mijn oog viel op dit patroontje voor een zakdoekhoudertje. Niet iets wat de nuttigste aanwinst in iemands tas zal zijn, want zakdoekjes zitten al in een pakje. Maar het ziet er leuk uit, vond ik, en de meeste mensen die ik ken hebben zoiets nog niet, dus is het ook een beetje origineel.


Bovenstaande foto is gemaakt van wat het prototype zou moeten zijn voor de volgende exemplaren. Maar na het naaien besloot ik dat ik het bij deze ene ging laten. Niet omdat het moeilijk te maken was, ’t zat in een half uurtje in elkaar. Maar toen ik er voor de foto daadwerkelijk een pakje zakdoekjes in wilde doen, was ik toch even aan het prutsen die er fatsoenlijk in te krijgen, ondanks dat het zakje groot genoeg was. En ik denk niet dat iemand regelmatig de moeite gaan nemen om het zakje bij te vullen (mezelf kennend, ik tenminste niet). Daarbij is het in z’n geheel toch een stukje groter dan een normaal zakdoekenpakje. En het is uiteindelijk ook niet zo dat je er plastic mee bespaard, zoals bij een boodschappentas. Dan maak ik dat laatste dus liever als cadeautje. Maar als iemand nu heel graag het prototype cadeau wil krijgen, dan mag-ie dat laten weten ;). 

Tuesday, 11 March 2014

Een naaikistje met geschiedenis

Ik merk dat mijn nieuwe hobby een bron van goede onderwerpen is in gesprekken met dames-boven-een-(on)bepaalde-leeftijd, voor wie leren naaien nog een vanzelfsprekendheid was. Het is een leuke aanleiding om over 'vroeger' te praten. 

Zo kwam ik erachter dat mijn inmiddels overleden oma vroeger ook genaaid heeft. Ik kan me dat niet herinneren, voor zover als ik weet verstelde mijn moeder haar kleren voor haar. Maar ik kan me goed voorstellen dat ze, toen haar vier kinderen allemaal nog thuis woonden, heel wat sokken heeft gestopt en kapotte knieën in broeken heeft hersteld. Het bewijs daarvan is haar mooie, houten naaikistje, met prachtige, antieke naaispulletjes erin. Dat kistje stond inmiddels bij mijn ouders in de kast en sinds kort ben ik er de gelukkige bezitster van. 




Het was net een klein schatkistje om uit te zoeken. Ouderwetse, houten klosjes; een radeerwieltje met haar initialen erop geborduurd (M M, haar meisjesnaam nog); een naaldenblikje gevuld met kleine drukknoopjes; spelden van het merk Prym (dat nog steeds bestaat), afkomstig uit West-Duitsland; allerlei knopen, waarvan ik zeker weet dat er een aantal ooit aan een vest van mijn opa hebben gezeten, in een sigarenblikje, dat ook van mijn opa afkomstig is. En een merklap, geborduurd toen mijn oma 10 jaar oud was, wat destijds alle meisjes van die leeftijd moesten maken. Ze heeft het al die tijd bewaard, wat ik heel bijzonder vind. Jammer genoeg is de lap een beetje vergeeld en hier en daar wat beschadigd. Misschien ga ik het evengoed eens inlijsten.


Ik heb alles afgestoft en opnieuw geordend en samengevoegd met mijn eigen naaispulletjes. Zo leuk dat ik nu mijn eigen naaikistje heb, dat me herinnert aan mijn oma. Jammer dat ze me de verhalen achter de voorwerpen niet meer kan vertellen.


Saturday, 1 March 2014

Troost-naaien: een speldenkussen en een naaldenboekje

De afgelopen paar avonden deed ik aan troost-naaien (als verantwoorde vervanging voor troost-eten): vriendjelief zit een tijdje in de VS met een tijdsverschil dat het bijna onmogelijk maakt om met elkaar te bellen. Vandaar dat ik mezelf opvrolijkte met schattige naai-patroontjes en romantische lapjes stof. Het mandje van m'n vorige blogpost was daar het begin van. Daarna volgden nog twee bijpassende, handige naaihulpjes. Het eerste: een speldenkussen à la Square Deal van Heather Bailey.

  

Is het geen schatje? Makkelijk en leuk om te maken. In eerste instantie had ik moeite het patroon van de stof leuk op het kussentje te krijgen (er pasten steeds maar 3 bloemetjes op het vierkantje en dan zou het lint ook nog over eentje heen komen). Tot ik op het briljante idee kwam dat ik het vierkantje niet perse recht uit de stof hoefde te knippen, maar de stof ook 45 graden zou kunnen draaien... En toen pasten er ineens wel precies vier bloemetjes op de vier hoeken van het kussentje. 

Verder was ik een beetje aan het prutsen met het maken van de hoekjes, waarvoor je knipjes moet zetten in de stof aan de zijkant (bij mij de geruite stof). Ik kreeg het voor elkaar om het patroon verkeerd om op de stof te leggen, waardoor de knipjes niet op de goede plaats zaten. Nu zitten er dus wat extra knipjes in m'n speldenkussen. Maar daar zie je toch niets van ;). 

De knoopjes aannaaien was ook nog een kunst. Ik snapte toen pas waarom de werkbeschrijving zegt dat je een lange naald nodig hebt. Gelukkig had ik er eentje die nét lang genoeg was om helemaal door het kussen heen te komen. 

Ik heb overigens in het speldenkussen, naast kussenvulling, een klein zakje met rijst gedaan, zodat het kussentje een klein beetje gewicht heeft en niet zo makkelijk van de tafel te vegen is. 

Zakje gevuld met rijst, voor extra gewicht.

Het andere naaihulpje dat ik gemaakt heb is een naaldenboekje van Little Birdie Secrets, dat ik vooral wilde maken om de naaimachinenaalden die ik bij m'n naaimachine kreeg netjes en gesorteerd op te bergen. Die zaten namelijk los in een aluminiumfolietje, waardoor ik elke keer zo'n beetje met een vergrootglas moest zoeken naar de juiste dikte.



Ook een heel leuk projectje. Leuk om eens met vilt te werken. Bij het maken van de applicatie heb ik een paar lelijke woorden gezegd. De steek is er eentje waarbij de naaimachine steeds vooruit - achteruit - opzij naait, dus je moet erg goed nadenken wanneer je het hoekje omgaat. Meer dan eens (jaja) had ik dat-ie na het draaien nog net even een steek achteruit ging doen... Ik heb dan ook erg gepriegeld met steekjes uithalen, draadjes naar de achterkant doorsteken, knoopjes leggen etc. De voorkant ziet er nu wel redelijk uit, maar je wilt de achterkant niet zien ;).

Samen ziet het er erg gezellig uit. Hopelijk gaan ze me goed bijstaan bij m'n volgende grote uitdaging: een tas voor mijn moeder!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...